Muzikale reis door een veelzijdig Afrika
Rob Lokin neemt publiek mee langs de rijke geschiedenis van Afrikaanse muziek
Wie bij Afrikaanse muziek alleen denkt aan opzwepende trommels en aanstekelijke ritmes, heeft tijdens de lezing van Rob Lokin in de Bornse Synagoge ongetwijfeld zijn beeld moeten bijstellen. Op dinsdag 6 oktober nam Lokin zijn publiek mee op een brede muzikale reis door Afrika, waarbij vooral duidelijk werd hoe ongelooflijk veelzijdig de muziek van het continent is.
Lokins belangstelling voor Afrikaanse muziek ontstond eind jaren zeventig, toen hij als tropenarts in Kameroen werkte. Die persoonlijke kennismaking groeide uit tot een levenslange passie. Inmiddels is hij al ruim 35 jaar als vrijwilliger verantwoordelijk voor de samenstelling van het muzikale programma van het Afrika Festival in Hertme. Die jarenlange ervaring vormden een stevige basis voor zijn verhaal.
De kracht van de lezing lag vooral in de combinatie van vertellen, beeld en muziek. Afrikaanse muziek laat zich immers moeilijk uitsluitend in woorden uitleggen. Door muziekfragmenten te laten horen werd direct duidelijk wat Lokin bedoelde wanneer hij sprak over verschillende ritmes, instrumenten, muzikale tradities en ontwikkelingen. De muziek maakte het verhaal tastbaar en zorgde ervoor dat de lezing meer werd dan een geschiedenisles.
Een belangrijk inzicht was dat er niet zoiets bestaat als dé Afrikaanse muziek. Afrika kent een enorme verscheidenheid aan volkeren, talen, culturen en muzikale tradities. Muziek is er vaak nauw verbonden met het dagelijks leven, religie, sociale gebeurtenissen en verhalen. Vanuit die traditionele vormen ontwikkelden zich in de loop van de tijd nieuwe stijlen, waarbij lokale tradities zich vermengden met invloeden van buiten het continent.
Juist die ontwikkeling maakte de lezing interessant. Afrikaanse muziek staat niet stil, maar verandert voortdurend. Oude muzikale vormen blijven bestaan, terwijl nieuwe stijlen ontstaan door ontmoetingen tussen culturen, steden, landen en generaties. Ook de invloed van Afrikaanse muziek op de rest van de wereld kwam daarmee in beeld.
Lokins jarenlange betrokkenheid bij het Afrika Festival gaf zijn verhaal bovendien een persoonlijke dimensie. Hij sprak niet alleen als muziekliefhebber, maar als iemand die door zijn werk en vele contacten diep in de Afrikaanse muziekwereld is geraakt. Dat maakt zijn verhaal geloofwaardig en enthousiast.
De lezing maakte vooral nieuwsgierig. Wie eenmaal heeft gehoord hoeveel verschillende muzikale werelden er binnen Afrika bestaan, zal waarschijnlijk met andere oren naar Afrikaanse muziek luisteren. De avond in de Bornse Synagoge was daarmee niet alleen een kennismaking met muziekstijlen, maar ook een uitnodiging om verder te luisteren en te ontdekken.
Conclusie: Rob Lokin liet zien dat Afrikaanse muziek geen afgebakend genre is, maar een voortdurend veranderend muzikaal landschap waarin traditie en vernieuwing elkaar ontmoeten. Een boeiende en laagdrempelige lezing die de rijkdom van de Afrikaanse muziek overtuigend voor het voetlicht bracht.
