De foto’s deden bij binnenkomst sterk denken aan schilderijen. De kleuren, structuren en composities riepen associaties op met abstracte kunst. Pas wanneer bezoekers dichterbij kwamen en beter keken, werd duidelijk dat het hier geen schilderijen waren, maar foto’s op canvas. Dat moment van ontdekking vormde het begin van verwondering.
Centraal in de expositie stond de verborgen schoonheid van de natuur. Arjan richtte zijn lens op details die vaak onopgemerkt blijven: korstmossen, schimmels, boomstructuren en planten. Door deze kleine werelden uit hun natuurlijke context te halen en uit te vergroten, kregen ze een bijna schilderachtig en soms zelfs surrealistisch karakter.
Elke zondag was de expositie geopend. Steeds opnieuw werd Arjan geraakt door het enthousiasme en de nieuwsgierigheid van de bezoekers. De meest gehoorde vraag was: “Wat zien we hier nu eigenlijk?”
Wanneer hij uitlegde wat er werkelijk was gefotografeerd, volgde vaak verbazing, soms zelfs ongeloof. Bezoekers realiseerden zich dat ze waren misleid door hun eigen waarneming en verwachtingspatroon. Keer op keer werden ze op het verkeerde been gezet.
De gesprekken die ontstonden, maakten de expo levendig en persoonlijk. Uiteindelijk vonden vijf werken een nieuwe eigenaar. Een mooi resultaat, maar bovenal een bevestiging: de expositie had geraakt, verwonderd en anders laten kijken. Een tevreden kunstenaar keek terug op een geslaagde periode.
